John (dla przyjaciół Jack) Russell żył w XIX wieku w angielskim hrabstwie
Devon. Był pastorem, jednak religijne powołanie nie przeszkadzało mu w
polowaniu, jeździe konnej i działalności na niwie Kennel Klubu, był bowiem
cenionym znawcą i sędzią terrierów. Zajmował sie także hodowlą: jego celem
było wyhodowanie niezmordowanego małego terriera, odpowiedniego towarzysza
i pomocnika dla równie nie zmordowanego myśliwego. Na pamiątkę pastora
myśliwego ( a może lepiej myśliwego-pastora) jego imieniem nazwano
niewielkie czworonogi, ktore wśród brytyjskich miłośników łowiectwa
zasłynęły jako praktycznie niezniszczalne.
Żywe, bardzo inteligentne miniaturowe terriery o gładkiej sierści
przez długie lata nie były uznane jako samodzielna rasa. Do grona psów
rasowych zaliczono je dopiero w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, a
wzorzec przewiduje, że im bardziej kundlowato wygląda pies tej rasy, tym
jest cenniejszy. Jako pierwsza uznana została odmiana Parson Jack Russell
terrier, a dopiero w następnej kolejności na wystawach pojawiły się
właściwe Jack Russell terriery. Odmiany te różnią się między sobą przede
wszystkim długością kończyn i rodzajem włosa: właściwy Jack Russell jest
krótkonożny i ma przeważnie gładką sierść, podczas gdy Parson ma kończyny
normalnej długości i częściej sierść szorstką.
Dziś obie rasy robią zawrotną karierę, także (a może przede
wszystkim) jako psy do towarzystwa. Ich inteligencja znacznie przewyższa
przeciętną, zanim więc podejmie się decyzję o nabyciu takiego pieska,
warto się zastanowić co począć w sytuacji, gdy pies okaże się bardziej
inteligentny od swego pana.
(Małgorzata Caprari - "Przesadnik kynologiczny" )
WZORZEC
HISTORIA,
CHARAKTER I USPOSOBIENIE
DLACZEGO JEST GŁADKI
PO CO TAKI PROJEKT